4. Een race tegen de klok

Eke dag schrijf je een verhaal zonder te weten hoe het eindigt (in mijn geval nu letterlijk). Je kunt jaren verspillen aan het plannen, conceptualiseren, voorbereiden, en het afwegen van 'wat als'-vragen. Maar tot je die eerste stap zet, blijft het allemaal maar een hoop geklets. Wachten op zekerheid voordat je begint te leven is net zo zinvol als wachten op een motor die uit zichzelf start. Soms moet je gewoon je verstand op nul zetten, het idee loslaten dat je alles onder controle hebt, en gas geven.

Nadat ik me had ingeschreven moest ik beginnen aan de voorbereidingen. Voorbereiden op een motorreis door Mongolië leek me in eerste instantie vooral een kwestie van een paar stevige laarzen, een kaart en een beetje gezond verstand. Dat viel dus tegen... Het gaat hier nu namelijk niet meer om zomaar een motorreis door Mongolië, maar een motorreis *op een monkey* door Mongolië. Voor mijn vrienden, familie, kennissen en alle andere belangstellenden die niet veel van motoren afweten: even ter illustratie een honda monkey; 

Vanzelfsprekend ben ik enorm beperkt door de beschikbare gewicht en ruimte..

Het moment dat ik besloot te gaan was een keerpunt in de zin dat vanaf toen alles moeizamer ging dan ik tot dan toe had kunnen verwachten: kampeerspullen kopen bleek een sport an sich. En met de tot mij beschikbaar info ging ik uit van een nachtelijke temperatuur van -7°C (Ulaanbaatar is de koudste hoofdstad ter wereld) dus ik moest het serieus nemen.

Althans, serieus met mijn gedrag als beperkende factor. Want ècht serieus ben ik natuurlijk niet heel vaak. Zodoende had ik tijdens de eerste tocht naar de motorzaak een blauwe overall gekocht met daarbij een vloekend paar afschuwelijke paars-roze-blauwe retro motorlaarzen. 

Alles was lachen, gieren, brullen zodra ik mijn tent, slaapmat, slaapzak, overall en laarzen had. Als een trotse pauw ging ik naar iemand op wie ik erg gesteld ben: mijn vriend Struick. Deze ouwe rotzak kwam niet meer bij toen hij het verhaal aanhoorde en samen maakten we nog ff een lijstje van benodigdheden en belangrijke zaken die ik absoluut onder geen enkele omstandigheid mocht vergeten. Ik zou graag specifieker willen zijn, maar ik ben het... vergeten. Sorry Struick.

Kortom, mijn voorbereiding was zo stevig als een kaartenhuis in een storm. Eerlijk gezegd was ik vaak ook niet echt gesteld op voorbereidingen treffen en als ik niet zulke drastische maatregelen had getroffen door het meteen te boeken en te regelen zou de reis misschien ook niet meer doorgegaan zijn.

In de afgelopen twee weken tussen werk deadlines, sociale verplichtingen en een eindeloze stroom van dagelijkse beslommeringen door, was het voorbereiden op mijn motorreis door Mongolië meer een vage gedachte dan een concreet plan. Ik stelde alles uit tot het laatste weekend (weekend van 1 september), het enige moment waarop ik echt even de tijd dacht te hebben om alles goed op orde te krijgen.

Ik was met mijn vrienden Nadia en Ghazi gaan kamperen om alle gear te testen. De tent stond als een bunker en de slaapmat en zak waren heerlijk comfortabel. Wij kampeerden in de omgeving van Luik en we hadden een prachtig plekje aan een vertakking van de Maas. Het zou een mooi weekend worden met coole uitstapjes en een hoop lol. In alle enthousiasme heb ik de eerste dag ongeveer een heel uur besteed aan het skippen van platte keien over het water. Geluk was heel gewoon.

Maar, toen de avond viel bleek dat het universum daar anders over dacht. In plaats van tot diep in detail te treden over een benarde situatie waarvan ikzelf geen seconde vergeten ben zal ik het kort samenvatten: de rest van het weekend heb ik doorgebracht met koorts en buikgriep in een veel te hete tent. En het heeft tot woensdag geduurd om me enigszins goed te voelen, waar ik donderdagochtend om 05:30 al begon aan de reis naar Mongolië. Dus met een licht hoofd en een lege maag stapte ik uiteindelijk op de trein bij Rotterdam Centraal, hopend dat alles op zijn plek zou vallen zodra ik vertrok. Maar laten we eerlijk zijn: als je reis begint met een gok, dan weet je dat het hoe dan ook een avontuur wordt.

Helaas heb ik moeten toegeven aan de rationaliteit en rijd ik de rally niet in mijn geïmproviseerde Power Ranger pakkie. Daarentegen heb ik mijn goretex jas, motorbroek en stevige Decathlon schoenen uit de kast getrokken, want het zou onverantwoord zijn om mezelf zo bloot te stellen aan de temperatuurschommelingen in dat plastic pakkie terwijl ik ook een hele degelijke jas inclusief alle bescherming in de kast had hangen.

Struick heeft het beter verwoord dan ikzelf zou kunnen, dus in zijn woorden sluit ik deze paragraaf af: "...ontzettend mooi dat jij dit gaat ondernemen, all in en blind folded met t Russische roulette pistool, met 3 kamers gevuld… Rienne va plus."

Over 6 uur moet ik gereed staan bij de bus die me ophaalt in het centrum van Ulaanbaatar. Deze zal me eind middag droppen in de Gobi woestijn, waar ik kennis zal maken met mijn monkey. Laten we hopen dat deze monkey geen eigenwijze teringaap blijkt te zijn! 

Nog even iets over de rally zelf.

Het is geen rally met tijdselement. Ik huur de motor en ik heb 10 dagen om de motor aan de andere kant van het land bij de Russische grens weer in te leveren. Hoe ik daar kom? Geen idee. Ik heb een papieren kaart gekocht en een kompasje. Hoe dat werkt? Geen idee. Wat ik wèl weet: ik zal verblijven in mijn eigen tent en ik ben veelal vrij om te gaan en staan waar ik zelf wil. Dus ik zal in tegenstelling tot het geliefde thuisfront in Rotterdam nu eindelijk wèl een sterrenhemel kunnen zien. Mongolië is een van de dunbevolktste landen in de regio dat ook nog eens erg hoog ligt dus dat wordt prachtig. Daarnaast is me verteld dat ik enkel en alleen tegen of op een rots moet gaan slapen, want dit enorme land kent geen verharde wegen buiten de stad wat dus betekent dat je zomaar onbedoeld een kamp opzet op een spoor, en hier rijden ze zeker niet langzaam - vooral niet 's nachts. Daarnaast had ik me voorgenomen om geen vlees te gaan eten op mijn kampeerplaats, omdat de wilde dieren hier (wolven, beren, slangen, etc zoek het zelf maar op!) wel eens op de geur kunnen afkomen en daar heb ik geen zin in. Ik ga wel naar Blijdorp als ik roofdieren wil zien. 

Echter, Mongolië heeft nooit een sterke agricultuur gehad vanwege het klimaat en hun nomadisch bestaan en dit zorgt er dus mede voor dat er gewoonweg bijna geen groente of fruit te koop is, en al zeker niet buiten de stad.

Fun fact: omdat ze nooit veel aan het cultiveren van gewassen hebben gedaan hebben zij als een van de weinige volken op aarde een heel ander ritme. Waar wij juist vroeg opstaan als gevolg van culturele normen en waarden uit een boerenbestaan in ons verre verleden, hebben zij dat absoluut niet. Alles gebeurt hier op z'n tijd. Dit maakt de stad dan ook erg levendig, zelfs midden in het holst van de nacht.

In hun nomadisch bestaan zijn ze daarentegen wel weer heel erg afhankelijk geworden van veeteelt. Verse gewassen zijn voornamelijk uit de import afkomstig, maar vlees hebben ze genoeg. (Ik ook, maar ik doel nu eigenlijk op veeteelt). Ze hebben hier als laatste land ter wereld nog echt wilde paarden, waar ze in andere landen enkel wilde paarden hebben die geclaimd zijn of op geclaimd land leven. Daarnaast hebben ze hier meer paarden dan mensen in het land, ongeveer 4 miljoen paarden en 3 miljoen mensen! Schapen zijn ook erg populair, niet alleen voor het vlees of de melk, maar ook de vacht. Zeker als je je bedenkt dat het hier -40°C wordt in de winter! Dus ondanks dat het soms ook koud is in Nederland hebben we het daar zo slecht nog niet - tenzij je uit de hoofdstad komt maar dat is een gesprek voor later. 

Ik moet mijn tas nu voor de laatste keer gaan inpakken, inclusief de zojuist aangeschafte calorierijke notenmix en digestive koeken voor onderweg. 

Voorlopig was dit even het laatste bericht van deze week, want de komende dagen worden hectisch. 

Voor mijn moeder die waarschijnlijk krampachtig meeleest: Ja ik heb gegeten en gedronken en ja ik heb m'n paspoort en geld veilig weggezet. 

Ter afsluiting nog even gauw een foto van een waar feestmaal dat me 3 euro heeft gekost. Het was heerlijk tedere lams (dat houd ik mezelf voor, maar met de bovengenoemde feiten vrees ik dat het een broertje van Amerigo was) met een overdadigheid aan groente volgens Mongoolse standaarden. In de komende dagen zal ik ongetwijfeld nog vaak denken aan mijn kortstondig weerzien met de cherrytomaatjes. 

Gr Shiv 

​​​​